• N***

This is my voice - Stimme einer iranischen Frau auf der Flucht

Aktualisiert: März 9

(farsi below)




Ich bin eine iranische Frau und lebe mit meinem Freund seit vielen Jahren außerhalb des Irans. Wir haben nicht geheiratet und nach vier Jahren bin ich jetzt schwanger geworden.

Wir sind nun seit ungefähr zwei Jahren auf dem Balkan unterwegs und während dieser Zeit wurden wir viele Male beleidigt und wir haben bis jetzt immer darüber geschwiegen. Aber dieses Mal wurde ich in eine solch schlimme Situation gebracht, dass ich nicht mehr schweigen kann.


Ist es auf dem Balkan die Pflicht der Polizei, des Roten Kreuzes und der IOM Sicherheit und Schutz zu bieten oder sich nach der Heirat von Einwander:innen zu erkundigen?

In Bosnien ist IOM dafür verantwortlich, jedem Menschen Nahrung, Kleidung und alle Grundbedürfnisse des Lebens zur Verfügung zu stellen, ohne sie dabei zu hinterfragen.

Aber sie bitten mich und meinen Freund und um eine Heiratsurkunde, während ich schwanger bin und ich sie um eine sichere Unterkunft und Essen bitte. Sie verlangen von mir eine Heiratsurkunde und sie sagen mir, dass ich nur Recht auf eine Unterkunft, Essen und Überleben habe, wenn ich verheiratet bin. Sie sagen mir, ich muss Ihnen eine Heiratsurkunde zeigen, sonst bin ich eine Lügnerin.

Ist die Ehe eine Herzensangelegenheit? Oder ein Papier und Vertrag? Und habe ich in einem freien Land das Recht, diese beiden Organisationen wegen Verleumdung zu verklagen?


Ich bin schwanger und diese Behauptungen bedeuten, dass ich eine Prostituierte (sic) bin!

Es bedeutet, dass ich von einer Person schwanger bin und mit einer anderen Person reise und Ihnen eine andere Person als meinen Ehepartner vorstelle.

Meine Persönlichkeit, Moral und Prinzipien wurden in Frage gestellt und gedemütigt.

Ich bin sehr wütend, weil ich mit meinem eigenen Geld, meinem eigenen Leben und meinen eigenen Füßen hierher gekommen bin.

Niemand hat das Recht, einen Menschen wegen seinen Grundrechten zu hinterfragen.

Ich bin aus dem Iran gekommen, um die Zwangsehe und den Schleierzwang und viele andere soziale Demütigungen zu entgehen, die einem Menschen, insbesondere einer Frau, in der iranischen Gesellschaft auferlegt werden. Ich ertrug Hunger und Vertreibung für die Freiheit. Ist die Antwort für meinen Versuch auf ein freies Leben eine solche Beleidigung?


Mit achtzehn Jahren heiratete ich einen Mann, der zwölf Jahre älter als ich war. Mein Vater hatte ihn ausgewählt. Er kontrollierte mich zehn Jahre lang mit Drohungen, Demütigungen und Verleumdungen. Er verbot mir das Treffen mit meiner Familie, Freund:innen usw..

Ich habe für zehn Jahren die Welt nicht mehr gesehen. Zehn Jahre lang durfte ich nur atmen. Ich bat ihn immer wieder um eine Trennung. Aber er drohte mir, wenn ich mich trennen würde, könnte mir etwas passieren oder er könnte meinen Brüdern etwas antun.


Nach zehn Jahren stimmte er endlich der Scheidung zu, unter der Bedingung, dass ich mein gesamtes Eigentum und mein Sohn aufgebe. Wir trennten uns. Aber nach dieser Trennung verfolgte er mich immer noch und erlaubte mir nichts zu tun.

Er nahm mir das Recht, meinen Sohn zu treffen, das Recht auf Arbeit, das Recht auf Bildung, das Recht, wieder zu heiraten. Er hat mir alles genommen mit telefonischer oder persönlicher Bedrohung.

Mein Leben war zu einem allmählichen Tod geworden.

In der Hoffnung mein ehemaligen Mann würde mich nicht in der Großstadt finden, traf und heiratete jemanden in Teheran. Doch er hatte mich und meinen Wohnort gefunden.

Eines Tages schickte er ein paar Leute zum Arbeitsplatz meines Mannes und sie schlugen ihn fast zu Tode. Nachdem mein Mann sich erholt hatte, verschwand er. Er schickte mir einen Scheidungsbrief, weil er nicht wollte, dass ihm ein solch nahezu tödlicher Vorfall erneut passiert.


Danach lebte ich wieder eine Weile alleine und traf meinen Freund Mehdi. Damit diese Dinge nicht noch einmal passieren, haben wir das Land getrennt verlassen, und wir haben aus Angst sogar eine Weile getrennt in der Türkei gelebt.

Aber wir fühlten uns nicht sicher, weil es noch immer möglich war, dass er mich eines Tages wieder überrascht und uns dieses Mal beide versucht zu töten. Weil ich gesetzlich und aus der Sicht meines ersten Mannes die rote Linie überschritten hatte.

Eine Beziehung zu jemandem zu haben, ohne verheiratet zu sein, bedeutet in diesem Fall die Todesstrafe.


----





این را در رادیو به اشتراک بگذارید من یک زن ایرانی هستم و سالهاست که بیرون از ایران با دوست پسرم زندگی می کنم، ما ازدواج نکردیم و پس از چهار سال زندگی ، من اکنون باردار هستم. حدود دوسال است که در بالکان هستیم و در این مدت توهین های زیادی به ما شده و سکوت کردیم اما اینبار درخواستی از من شد که نمی توانم سکوت کنم. آیا وظیفه پلیس و سازمان های صلیب سرخ و آی او ام در بالکان این است که امنیت و حفاظت را تأمین کند یا در مورد ازدواج مهاجران پرس وجو کند؟ آی او ام در بوسنی وظیفه تأمین غذا ، لباس و تمام مایحتاج اولیه زندگی هر انسانی بدون هیچ سوالی را دارد. اما آنها از من و دوست پسرم مدرک ازدواج میخواهند، در حالی که من باردار هستم و از آنها درخواست جا و غذا دارم، از من سند ازدواج می خواهد و به من می گوید که اگر متاهل هستی، حق داشتن سرپناه و غذا و زنده ماندن را داری! صلیب سرخ و آی او ام در بوسنی به من می گویند یا سند ازدواج بیاور یا تو دروغ می گویی. آیا ازدواج مسئله ای قلبی است؟ یا کاغذ و قرارداد؟ و آیا در یک کشور آزاد ، من حق دارم از این دو سازمان شکایت کنم؟ به دلیل افترا ؟ چون من باردار هستم و در واقع معنای این جملات این است که من یک زن هرزه هستم! این یعنی من از شخص دیگری باردار هستم و با شخص دیگری سفر می كنم و شخص دیگری را به عنوان همسرم معرفی می كنم. شخصیت و پاكی و روابط اصولی من زیر سوال رفته و تحقیر شده است.. من خیلی عصبانی هستم ، چون با پول خودم ، جان خودم و پاهای خودم به اینجا آمدم.. هیچ کسی حق ندارد برای حقوق اولیه یک انسان را بازخواست کند .. من برای اجبار ازدواج و اجبار حجاب و بسیاری از حقارت های اجتماعی دیگری که در جامعه ایران به یک انسان ، به ویژه زن تحمیل می شود ، از ایران بیرون آمدم. من برای رسیدن به آزادی تمام سختی ها گرسنگی و آوارگی را تحمل کردم. آیا حق من و زحمت های من برای داشتن یک زندگی آزاد توهین است؟ من وقتی هجده سال داشتم به انتخاب پدرم با مردی که دوازده سال از من بزرگتر بود ازدواج کردم. ده سال با تهدید،تحقیر و تهمت من را کنترل می کرد. او اجازه بیرون رفتن و رفت و آمد با خانواده ،دوست و ....را برای من منع کرده بود. من ده سال دنیا را ندیدم. ده سال فقط اجازه نفس کشیدن داشتم. از او درخواست جدایی کردم،بارها و بارها. اما او من را تهدید می‌کرد که در صورت جدا شدن ممکن است اتفاقی برایم بیوفتد یا ممکن است برای برادرانم اتفاقی بیوفتد و آنها آسیب ببینند. به هر صورت بعد از ده سال راضی به جدایی شد آن هم به شرط بذل همه‌ی اموال و پسرم. ما جدا شدیم.اما بعد از جدایی هنوز مرا دنبال می کرد و اجازه هیچ کاری را به من نمی‌داد. ....حق دیدار با پسرم،حق کار،حق تحصیل،حق ازدواج مجدد،همه را از من گرفت.با تهدید تلفنی.باتهدید حضوری. زندگی من به یک مرگ تدریجی تبدیل شده بود. با شخصی در تهران آشنا شدم و ازدواج کردم و فکر می کردم که در شهر بزرگ مرا پیدا نمیکند. او مرا و محل زندگی ما را پیدا کرده بود. یکروز عده ای را به محل کار همسرم فرستاد و او را به حد مرگ کتک زدند..بعد از آن اتفاق همسر دومم بعد از بهبودی ناپدید شد.و برای من یک طلاق نامه ارسال کرد.چون نمی‌خواست دوباره اتفاق مرگباری برایش بیوفتد. بعد از آن من دوباره مدتی تنها زندگی کردم و با مهدی دوست پسرم آشنا شدم. ما برای اینکه دوباره این اتفاقات تکرار نشود به صورت جداگانه از کشور خارج شدیم و حتی بخاطر ترسی که من داشتم مدتی در ترکیه جداگانه زندگی کردیم. اما احساس امنیت نداشتیم چون ممکن بود او دوباره مرا یکروز غافلگیر کند و اینبار هردوی ما را به کشتن بدهد.چون من خط قرمز بزرگی را از نظر قانونی و هم از نظر همسر اولم رد کرده بودم.. ارتباط داشتن با کسی که با او ازدواج نکرده ای در ایران حکم مرگ دارد. مهاجرت بسیار سخت است ما همه زندگی مان را به پول تبدیل کردیم و خارج شدیم به امید حمایت کشورهای اروپایی و یا همان سازمان ملل..اما متأسفانه هیچ گونه کمکی دریافت نکردیم و بیشتر از همیشه توهین و تحقیر دیدیم. با ورود به هر کشور امن،آن کشور نه تنها ما را قبول نکرد بلکه به ما یک برگه خروج داد و از ما خواست که کشورش را ترک کنیم. قوانین بین‌المللی می گوید وقتی یک مهاجر که در کشورش امنیت ندارد و به اولین شهر یک کشور امن خودش را می رساند،آن کشور وظیفه دارد به آن فرد کمک کند و از آن حمایت کند. اما تمامی کشورهای اروپایی از یونان تا اسلوونی ما را اخراج کردند و در سرما و در گرما ،گرسنه و تشنه ما را رها کردند. شأن و شخصیت انسانی ما نادیده گرفته شد و مثل یک حیوان با ما رفتار شد. به دلیل نداشتن مدرک حق ورود به رستوران،کافه،فروشگاه را نداریم.

127 Ansichten0 Kommentare

Aktuelle Beiträge

Alle ansehen